Bewoner Gamal Ez (55) werkt aan kleurrijke Stationsbuurt

26 juli 2018

“Val niet over de kunst”, klinkt het vrolijk zodra Gamal Ez de deur van zijn huis opendoet. Die waarschuwing is niet overbodig: midden in de hal ligt op de vloer een keramisch mini-Nederlandje. Ja, hier woont een kunstenaar, dat merk je al voordat je aanbelt: de vensterbank van het raam naast de voordeur staat vol met bijzondere keramiek. Het knusse huis vlakbij station Hollands Spoor lijkt wel een minimuseum. Overal staat of hangt kunst, tussen de gewone huisraad door.

Vanuit de achterkamer vult klassieke muziek de ruimte, Debussy zo te horen. Ez knikt, “ja daar krijg ik inspiratie van, prachtig.” De in Egypte geboren kunstenaar is twee jaar geleden vanuit Voorburg naar de Stationsbuurt verhuisd. In 1990 kwam hij vanuit Alexandrie naar Den Haag, om hier aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten verder te leren. “Nou ja, verder leren… eigenlijk leerden ze me daar vooral van alles af”, vertelt Ez. De figuratieve, academische stijl die Ez in Egypte had aangeleerd werd gaandeweg ingeruild voor een rauwere, abstractere stijl waarin de invloeden van grote Europese namen als Anselm Kiefer, Joseph Beuys en Christian Boltanski terug te zien zijn.
 

Piramide

En Gamal Ez leerde ook de wereld van twee dimensies los te laten en ging grote installaties maken. Iets, dat hij nog steeds doet: in de achtertuin staat een –hoe kan het anders- machtige piramide waaraan en omheen Ez talloze details bevestigt. “Als alles goed gaat komt er een vijftien meter hoge versie van dit werk in de tuin van Museum Voorlinden in Wassenaar te staan”, gaat Ez verder. “Daar ben ik heel enthousiast over.”

Kinderwagens

Ez laat foto’s zien van eerder werk, onder meer in het leegstaande zwembad De Regentes, de Christus Triumfatorkerk, maar ook in de branding van het Scheveningse strand, waar Gamal Ez kinderwagens neerzette als verwijzing naar de bootvluchtelingen. Hij legde zelfs een labyrint van schoenen in het Atrium van het Haagse stadhuis. “Ik laat me inspireren door de ruimte. Kunst is zo belangrijk. Ik wil er echt iets mee vertellen. Kunst repareert wat de politiek kapot maakt. Daarom worden politiek en kunst ook nooit vrienden.”

“Als ik kunst maak voel ik dat ik echt leef. Bij alles wat ik zie of vind denk ik meteen: wat kan ik ermee doen, wat kan ik ervan maken. Ik hou ervan om spullen te gebruiken die echt geleefd hebben. Niet iedereen begrijpt mijn werk. De een kan het meteen ‘lezen’, de ander ziet alleen de vorm of mooie kleuren. Dat geeft niet. Wel combineer ik Egypte en Holland in mijn werk: de harde kleuren van Egypte en de zachte tinten van de Hollandse luchten. En ja, toch ook mummies en piramides, ik ontkom er niet aan.”
 

Buurtkunstenaar

Gamal Ez werkt altijd aan meerdere projecten tegelijk. Een daarvan draait om het verfraaien van zijn eigen wijk, met behulp van kinderen uit de buurt. “Die grote grijze pilaren aan het begin van de straat zien er niet aantrekkelijk uit”, vindt Ez. “Het is allemaal zo grijs. Ik wil ze beschilderen en meer kleur geven, dit is toch de stad van Mondriaan? En als mensen uit de buurt meeschilderen en meewerken wordt het ook hun kunstwerk.” Na de zomer gaat de schilderklus beginnen. “Het is toch fijn om op mijn manier wat terug te doen voor de buurt en voor de stad”, besluit Gamal Ez. “Mensen zien me als de buurtkunstenaar, en dat vind ik prima!”