Toen Rugia in 1984 haar huis kreeg, zag het er heel anders uit, vertelt ze: “Mijn broer heeft het helemaal voor me opgeknapt. Hij heeft er veel aan gedaan. Na 3 maanden kon ik erin. Kort daarna kreeg ik dubbel glas.” Veel dingen in huis zijn zelf aangebracht, maar een nieuwe keuken kreeg ze van Staedion. “De oude was op, en ruim een jaar nadat ik er kwam wonen, kwam de nieuwe. Inmiddels heb ik een aangepaste keuken omdat ik slecht loop.”

Hechte band

Heel blij is ze met haar tuin. “Die is lang geleden aangelegd en is erg mooi. Helaas kan ik die niet meer zelf bijhouden, dat doet mijn familie. Dat is best wat werk, zeker met al die bladeren in de herfst. Maar ik geniet er enorm van.” Met haar familie heeft ze veel contact. “Ik ben opgegroeid in Suriname en kom uit een gezin met 8 kinderen. Met mijn broers en zussen heb ik een hechte band, vooral met twee broers. We bellen elkaar elke ochtend.” 

Vliegtuigje

Voordat ze naar Nederland kwam, deed ze in Suriname onderzoek naar malaria. Tegen die dodelijke ziekte werd in de jaren 60 en 70 hard gestreden. “Dat onderzoek was spannend. Dan gingen we met een 6-persoons vliegtuigje naar Stoelmanseiland in de binnenlanden. Daar haalden we gegevens op.” Ook daarna bleef ze actief in de gezondheidszorg. “Toen ik in Den Haag kwam wonen, ging ik werken in het HagaZiekenhuis. Ik deed de administratie rond onderzoeken. Inmiddels is dat allemaal geautomatiseerd.” 

Eten bij de Participatiekeuken

Haar buurt is belangrijk voor haar. “Ik woon vlak bij de Participatiekeuken. Daar ga ik elke donderdag eten bij de Aanschuiftafel. Soms gaat mijn zus mee. Het is altijd gezellig om daar te zijn. En ik ga regelmatig naar de kerk, waar ik lang actief voor ben geweest.” Ook voorzieningen in haar omgeving zijn belangrijk. “De fysio en de pedicure zitten gelukkig vlakbij. Vroeger deed ik zelf boodschappen op de Betje Wolffstraat. Dat lukt niet meer, ook omdat de winkels verhuisd zijn en ik nu nog verder moet.” 

Nieuwe buren

Met haar vroegere buren kon ze altijd goed opschieten. “Vooral mijn buurvrouw zag ik vaak. Zij moest om medische redenen verhuizen, dus nu zien we elkaar minder, maar we hebben nog steeds contact. En over mijn buurjongen maakte ik me vaak zorgen. Hij had problemen en we hadden veel contact.” Nu wonen er nieuwe mensen, maar die kent ze niet. “Het is jammer als nieuwe buren zich niet komen voorstellen. Dan stap je er zelf ook niet gauw op af.”

Nieuwbouwhuis

Rugia’s huis is in 1953 gebouwd. “Het is niet geïsoleerd, dus koud in de winter. Daarom lijkt een nieuwbouwhuis me fijn. Dat is duurzaam. Toen de Schaloen werd gebouwd, de flat hier niet ver vandaan, heb ik me daarvoor ingeschreven. Ik kwam nog niet in aanmerking bij de oplevering van het eerste deel. Maar met zo’n verhuizing zou er wel veel veranderen.” Dat zou het zeker, na 42 jaar in hetzelfde huis. “Ik woon nog steeds fijn, maar wil na zo veel tijd wel wat dingen anders. De badkamer bijvoorbeeld. Hoewel ik geen grote haast heb, hoop ik kans te maken bij de volgende oplevering.”