Staedion krijgt niet elke dag een brief over iemand die al 80 jaar huurder is. De schoonzus van de jarige Ab klom in de pen en schreef over deze mijlpaal. Daarom staat op 15 september een ploegje van Staedion bij hem voor de deur met bloemen en een attentie. Directeur Wonen & Samenleven Ewout Zwaanswijk feliciteert Ab en zegt: “Heel bijzonder, iemand die al zo lang huurder is. We hebben het oorspronkelijke huurcontract en ook handgeschreven brieven van vroeger gevonden.” Daar heeft Ab wel oren naar. “Wat leuk, zeg.” En dat hij een maand huur cadeau krijgt, daar is hij even stil van. “Tjonge...”

Een dubbeltje

Maar al snel steekt Ab van wal. “Daar ben ik geboren, in dat hoekje.” Hij wijst. “Nu is dit één kamer, maar vroeger was daar de slaapkamer van mijn ouders. Ik ben de 7e van 8 kinderen en het is maar klein hier. Als iedereen thuis was, was het volle bak.” Toch waren zijn broers en zussen blij met zijn geboorte, zegt hij lachend: “Met Prinsjesdag was het kermis in Loosduinen. Omdat ik net geboren was, kregen mijn broers en zusjes een dubbeltje en mochten ze de hele middag wegblijven. Dat was feest.”

Inwonen

Het was een levendige dorpse buurt, herinnert hij zich. “Er zaten 2 bakkers, 3 slagers, 4 zuivelhandels en een kolenboer. Er was veel contact, en familie en buren kwam altijd achterom. Heel gezellig altijd.” Langzaam maar zeker gingen broers en zussen het huis uit, maar toen Ab zich in 1970 verloofde met Els, was er geen woning te vinden. “Na ons trouwen zijn we bij mijn ouders blijven inwonen. Dat gebeurde toen vaak. Hier in de straat in meerdere huizen. We hebben in Maassluis nog naar een huis gekeken, maar we wilden echt niet weg uit Den Haag.”

Gevechtje

Op zeker moment verlangde Abs vader terug naar zijn geboortegrond Zeeland. Toen zijn ouders verhuisden, waagde Ab een gok. “Ik heb een aanvraag gedaan om hier te mogen blijven wonen. Dat is wel een gevechtje geweest, hoor. Ik moest op kantoor van de voorloper van Staedion komen en hoorde dat ik geen vergunning kreeg. Uiteindelijk kwam het goed. Met de regels van nu kan dat niet meer, maar wij hadden geluk.” 

Duifies

Het huis heeft hem altijd alle ruimte geboden voor zijn liefhebberijen. “In de kas achter kweek ik druiven, bramen en frambozen. En op het dak staat een duiventil. De duifies heb ik van mijn broer overgenomen. Ze zaten eerst in het schuurtje, dat mocht eigenlijk niet. Toen heb ik een vergunning aangevraagd voor een til, die staat sinds 1986 op het dak. Daar moesten de buren toestemming voor geven. Vroeger waren hier meer duivenmelkers, nu zijn er nog maar een paar. Het was een sport om elkaars duifies te vangen. Voorheen had ik ook meer duiven, nu nog maar 20. Ze zijn in de rui, dus ze voelen zich niet lekker.”

Kâhwe Klâhwe-race

Een andere grote hobby is zijn Puch, die staat te glimmen onder het afdak. “Mijn eerste Puch kocht ik op mijn 16e van het tomaten plukken. Na maanden plukken kon ik een aanbetaling doen, hij kostte 620 gulden. Enorm veel geld.” De brommer die hij nu heeft, is uit 1974. “Toen ik in de jaren 90 bij de politie werkte, stond daar deze Puch. Die kon ik kopen van de verzekering, die er inmiddels eigenaar van was geworden. Ik rijd er nog steeds op. Sowieso elke winter in de Kâhwe Klâhwe-race met allemaal Puch- en Tomos-rijders. Vroeger ging die van de Boulevard naar het Plein. Prachtig, die sliert door de stad. Dat mag helaas niet meer. Maar we rijden soms en komen regelmatig samen. Dan sleutelen we in een grote schuur, waar we ook onderdelen uitwisselen. Heel leuk.”

Zes plankjes

Ab geniet van zijn huis, zijn vrouw Els en hun zoon en dochter, en van zijn passies, waar hij alle ruimte voor heeft. “Het is heerlijk wonen hier. Het is wel anders dan vroeger, maar het is hier nog steeds heel fijn. Ik ben tevreden, ik ga hier alleen maar tussen zes plankjes weg,” besluit hij.