“Saskia leest veel en komt altijd met boektitels, maar ik ben meer van de tegeltjeswijsheden,” begint Ad lachend. “Een goede buur is beter dan een verre vriend. Zo’n suffe spreuk, maar het is nog waar ook. Het is al heel fijn als je aardige buren hebt, maar buren hebben waar je veel mee kunt delen, dat is echt een geluk!” Ze lopen bij elkaar de deur niet plat, maar soms zoeken ze elkaar op, zegt Saskia. “Zo eens in de maand gaan we samen iets leuks doen, en we drinken graag samen koffie. We hebben allebei een druk leven. En al is dit een seniorenflat, een kaartje leggen is er nog niet bij hoor!”

Iets lekkers brengen

Toen Ad net naast haar was komen wonen, kreeg Saskia een idee. “Ik zei tegen een vriendin die bij mij was: zal ik hem wat lekkers gaan brengen? Zij vond dat een beetje te vroeg. Maar toen ik het er met een andere vriendin over had, zei die: als jij dat graag doet, dan moet je dat doen. Dus ging ik hem wat te eten brengen. Nou, hij viel erop aan!” Ze schateren samen.

Verzorgd

Saskia heeft lang in de zorg gewerkt, en dat zorgen bleef niet beperkt tot haar werk. Dat laat zien hoe belangrijk buren zijn. “Met mijn vroegere Poolse buurman kon ik het ook goed vinden. Een lieve man, nog vrij jong. Maar hij werd ernstig ziek. Samen met 2 andere buren heb ik hem verzorgd, totdat hij 24 uur zorg nodig had. Daarna is hij overleden.” Ze voegt eraan toe: “Heel even flitste toen door me heen: wat voor iemand komt er straks naast me wonen?” Ze had zich geen zorgen hoeven maken. Maar goede buren word je niet vanzelf, vindt Ad: “Daar moet je wat voor doen.”

Landgoed

Saskia moedigde Ad ook aan om bij de bewonerscommissie te gaan. Dat vindt hij een goed besluit. “Staedion is een goede organisatie en dit is een mooi gebouw, dus vond ik dat ik dat moest doen. En zo leer ik ook steeds meer mensen in de flat kennen. Ze zijn allemaal aardig, zeker op onze gang. We hebben verschillende achtergronden, maar helpen elkaar.” Ad heeft zich ook verdiept in de geschiedenis van de flat. “Die staat op het landgoed van de gravin van Bylandt. Zij wilde een plek bieden aan mensen met een kleine beurs die zorg nodig hadden. Die flat is uiteindelijk een locatie van Florence geworden. Deze flat was bedoeld voor de mantelzorgers van de mensen in die zorginstelling. Later zijn het huurwoningen geworden. Dat de gravin die voorziening wilde voor mensen met weinig geld, vind ik heel mooi.”

35 keer verhuisd

Ad hoopt hier nog lang te wonen. “Ik ben in mijn leven 35 keer verhuisd. Al in mijn studietijd, maar later ook voor mijn werk. Ik heb in veel verschillende landen gewoond. Toen ik terug naar Nederland kwam, vond ik een klein kamertje in Scheveningen. Dan voelt dit als een paleisje. Hiermee heb ik echt geboft!”