Het is maandag einde van de middag. Dat betekent dat de 86-jarige Ida de gezelligheid van Bij Betje opzoekt. “Ik ben hier 2 keer per week. We zitten meestal met dezelfde groep aan tafel. Dat is altijd gezellig. Bij Betje is best belangrijk voor me, omdat we altijd leuke gesprekken hebben. En eerlijk gezegd is het ook wel fijn dat ik geen boodschappen hoef te doen en niet hoef te koken en af te wassen. Het eten is erg goed, ik ben heel tevreden.”

Achternamen

Haar bezoek aan Bij Betje leverde haar een poosje geleden ook een speciaal contact op. “Na het eten stond ik in de rij om te betalen. Een vrouw die ook aan tafel had gezeten, was aan het afrekenen. Ze wist mijn naam niet en ik wist ook niet hoe zij heette. Toen bij het afrekenen de achternaam werd genoemd, kwam de vraag: hé, zijn jullie misschien familie? Toen bleek dat zij de dochter was van mijn vader uit zijn eerste huwelijk, en mijn moeder was mijn vaders tweede vrouw. Dat was heel bijzonder. Daarna heb ik ook allerlei andere familieleden leren kennen. En dat allemaal dankzij Bij Betje.”

Lekker in de zon

Ida woont niet ver van Bij Betje in een huis van Staedion, vertelt ze. “Het is een geweldig huis, lekker ruim. Ik woon er al sinds de jaren 80. Toen ik er kwam wonen, zaten er nog stalen kozijnen in. Die konden helemaal open, zodat ik in de zomer lekker in de zon kon zitten. Maar in de winter was het wel ijskoud.” Bij een forse renovatie kreeg ze nieuwe kozijnen. “Jammer dat de ramen niet meer zo wijd open kunnen, maar het is nu wel veel behaaglijker binnen. Alles is geïsoleerd en ik kreeg toen ook een nieuwe keuken en badkamer. Dat was fijn, want daarvoor had ik een piepkleine douche op de overloop.”

Leeftijdsgenoten

Dat ze graag naar Bij Betje gaat, heeft ook te maken met de contacten in de buurt. “Vroeger was er veel contact. Zeker toen ik hier net kwam wonen. Er waren veel leeftijdsgenoten, maar die zijn allemaal verhuisd. En met de mensen die er zijn komen wonen, krijg ik moeilijker contact, vaak ook vanwege de taal.” Toch bevalt het wonen haar nog steeds goed. “De omgeving vind ik fijn, ik kijk uit op groen. Toen 4 uur ’s middags heb ik zon.” 

Picknicken

In dat groen voor de deur kwam ze vroeger vaak. “Ik ging vaak met de kinderen picknicken op het gras achter. Maar nu wordt die tuin amper meer gebruikt. Dat vind ik zonde. Ik wilde eens kijken of ik daar met de buren niet iets aan kon doen. Toen heb ik briefjes bij de flatbewoners in de bus gedaan. Maar het is helaas niet van de grond gekomen.”

Rondkijken

Op haar leeftijd van 86 jaar is Ida heel kwiek. Traplopen gaat nu nog goed. Maar ze beseft dat dit niet altijd zo hoeft te blijven. “Ik ben aan het rondkijken naar iets met een lift. Nu woon ik 3 hoog, misschien dat dat een probleem wordt. Daarom sta ik ingeschreven. Ik heb op één huis gereageerd. Maar toen begreep ik nog beter hoe mooi ik nu woon, met al dat groen. Daar zou ik uitkijken op een muur. Dus ik zoek rustig verder, en intussen woon ik hier nog fijn.”