“Van 3 hoog in een flat aan De La Reyweg verhuisde ik hierheen,” vertelt Cas. “Ik had 40 jaar ingeschreven gestaan voor een traploos huis. Dat had ik eerder kunnen krijgen vanwege mijn aandoeningen, waarvoor ik afgekeurd ben. Maar ik wilde het nog niet. Anderen hadden daar meer baat bij, dacht ik.” Maar toen zijn vriendin Carla op Woonnet Haaglanden deze woning tegenkwam, was hij om. En hij geniet van iedere minuut in dit huis. “Elke ochtend als ik de gordijnen opendoe, denk ik: het lijkt wel een vakantiehuis! Er ligt een vaart aan de voorkant en de reigers staan te vissen voor mijn deur. Heerlijk.” 

Avondportier

Vroeger lag het leven van Cas vooral in Den Haag. “Ik werkte bij de afdeling Parkeerbeheer van de gemeente. Daarnaast was ik avondportier bij de Koninklijke Schouwburg. Dat vond ik bijzonder, want ik ging zelf nooit naar toneel. Dat was elitair. Maar toen kwam ik er te werken!” Toen hij noodgedwongen moest stoppen bij Parkeerbeheer, kon hij nog een tijd door bij het theater. Lichamelijk was dat minder zwaar. “Het was erg leuk om te doen. Ik zag ook wel eens voorstellingen. Bij mijn afscheid mocht ik een decorstuk meenemen. Dat werd een prachtig schilderij uit het toneelstuk ‘De misantroop’, dat in mijn woonkamer hangt.”

Plantjes en bloemetjes

Zijn tuin is zijn grote trots. Die staat vol vrolijk bloeiende bloemen. “Toen ik hier kwam wonen, was alles kaal, dus zette ik wat planten in de tuin. Een halfjaar later kreeg ik een nieuwe buurman. Het klikte meteen. Toen ik nog meer planten wilde, heeft hij me geholpen met tegels weghalen. Heel aardig. En nu is het een paradijsje. Mensen die langslopen, zeggen er vaak iets leuks over.” Cas is er druk mee. “In de zomer werk ik elke dag wel een uur in de tuin. Heerlijk om te doen.” Samen met Carla geniet hij met volle teugen van het groen. Carla: “We hebben een oude strandstoel neergezet. Heel gezellig.” 

Buurman lang niet gezien

Met zijn buren heeft Cas regelmatig contact. Naar elkaar omkijken vindt hij belangrijk. “Met een andere buurman was moeilijk contact te krijgen. Verder dan elkaar groeten kwamen we niet. Vaak zag ik hem weken niet. Maar toen ik hem maanden niet had gezien, maakte ik me zorgen. Ook andere buren waren hem al lang niet meer tegengekomen. Zijn auto stond er wel. Toen zijn we gaan bellen met Staedion en de politie. Ze waren blij dat we melding hadden gemaakt.” Het liep allemaal goed af, vertelt Carla: “Het bleek dat de buurman was opgenomen in een verpleeghuis. Dat had hij niet laten weten.” Cas: “Gelukkig maar. Je moet er niet aan denken dat iemand zonder hulp in huis ligt.”

Vrouwtjeslant Met Elkaar

Klaarstaan voor de buren doen ze ook met Vrouwtjeslant Met Elkaar. Carla legt uit: “Dat is genoemd naar de buurt Vrouwtjeslant hier in Nootdorp. Met Elkaar wil zeggen dat we een beroep op elkaar kunnen doen. Er zijn ook activiteiten voor de buurt. Zo is er elke dinsdag een koffieochtend in de school, dat is altijd gezellig. Daar kijken 25 mensen de hele week naar uit. In de wijk wonen best veel actieve mensen. En er helpen veel vrijwilligers mee. Heel leuk.” Kortom: het zit wel goed met de buurtjes in Nootdorp.