Het is zaterdagavond. Lydia heeft spaghetti gemaakt. Samen met de vaste bezoekers zit ze aan tafel. Iedereen is nog vol van afgelopen woensdag 1 april. Die dag kwam stadsdeeldirecteur Corinne den Heijer met medewerkers van Staedion en Wijkz naar de Walnootstraat. Voor de deur van de Buurtkamer werd de Gulden Klinker onthuld. “We hadden een volle bak,” vertelt Lydia, coördinator van de Buurtkamer. “Alle vaste bezoekers en veel buurtbewoners waren erbij. Het was een geweldige dag, afgesloten met een High Tea.”

Vaste groep

De Buurtkamer is hard nodig. Dat wordt duidelijk als Lydia de geschiedenis vertelt. “Zo’n 18 jaar geleden woonde ik hier om de hoek. Ik was erg depressief. Iemand van de gemeente belde aan en zei dat er een Buurtkamer zou komen. Daar zochten ze vrijwilligers voor. Ik was heel onzeker, maar ben het toch gaan doen. We kregen begeleiding van Wijkz en geld voor de inrichting. Met 10 vrijwilligers begonnen we, maar er kwamen weinig wijkbewoners. De andere vrijwilligers haakten af. Ik ging door, want ik vond het toch gezellig. Langzaam maar zeker kwamen er meer mensen, en nu hebben we een vaste groep bezoekers. Daarvan zijn er ook een aantal vrijwilliger geworden.”

Niet meer malen

Lydia zelf knapte al snel op door zich in te zetten voor de buurt. Zo hielp ze ook bewoonster Renate. “Ik was weggepest uit mijn vorige buurt en kwam hiernaast wonen,” vertelt Renate. “Achter de dichte gordijnen zat ik in een dip. Maar Lydia haalde me over om naar de Buurtkamer te komen. Sinds ik weer onder de mensen ben, gaat het heel goed. Ik blijf niet meer zo malen in mijn hoofd. En hier kan ik creatieve dingen doen, dat helpt ook.” Lydia roept lachend: “Zij doet weer alles. Ze gaat zelfs alleen op vakantie naar Spanje. Dat durft niemand!” Een wereld van verschil met een paar jaar geleden.

Waardering

De Gulden Klinker is een mooie erkenning, vindt Lydia. “Het is een teken van waardering. De stadsdeeldirecteur heeft lieve woorden gesproken. Dat is ook wel terecht. Ik kom hier 2 dagen per week uit Zoetermeer naartoe, waar ik naartoe ben verhuisd. Elke dag behalve zondag zijn er activiteiten, van schilderen en sjoelen tot crea en breien. En we eten iedere zaterdagavond samen. De Buurtkamer heeft mijn leven veranderd. Het is mijn kindje. We vertrouwen elkaar allemaal en het voelt als familie. Stoppen is geen optie. Ik kan deze mensen toch niet in de steek laten? De stadsdeeldirecteur zei ook dat dit belangrijk is en blijft bestaan. Heel fijn om te horen.”

Iedereen gelijk

Bezoekster Lenie wil ook wat kwijt over Lydia: “Ze denkt altijd aan anderen, ze is sociaal voelend. Als je ergens mee zit, kun je bij haar je verhaal kwijt.” Ook met de groep is ze blij. “Ik ben er pas later bijgekomen, maar ik ben meteen opgenomen. Het is als een warme deken. En iedereen is gelijk.” Al snel worden er herinneringen opgehaald aan gezellige momenten. Aan zomers in de tuin, aan pakketjes rondbrengen met Kerstmis. Zoals tafelgenoot Bert het zegt: “Het is hier altijd gezellig, zo onder elkaar. Anders zit je maar alleen thuis.”